انقدر موضوع برای فکر کردن دارم که مغزم داره ترک بر میداره از شلوغیشون.. داد و بیداده تو سرم. مثل همیشه فقط منتظرم برسم خونه و شروع کنم به نوشتن و نوشتن و نوشتنشون و جمع و جور کنم ذهنم رو ... علی الحساب اینکه خدایا لطفا خیلی به من و زندگیم کمک کن! من بی تو هیچم! هیچ هیچ!

اصلا همه چی به کنار. اینکه تا یکم سر و صدا میشه اینترنت ها رو سریع قطع میکنن یعنی توانایی کنترل چیزی که خودشون وارد کشور کردن و توسعه ش دادن و ازش کلی پول در آوردن رو ندارن و این خیلی بدتر و خطرناک تر از گرونی بنزینه! خدا به انقلابمون رحم کنه و در پناه خودش نگهش داره با این مسئولان عزیزش!

مادر همسر من ویژگی های مثبت زیاد دارن خداروشکر اما یکی نکات مثبتشون که اول از همه چشمم رو گرفت این بود که ایشون "مادرِ گوش دادنِ فعال در ایران" هستن! یعنی چی؟ یعنی انقدرررر خوب به حرفت گوش میدن و ابرا

امروز یکی از بچه ها ازم پرسید آدم باید از همسرش پول بگیره یا نه؟ گفتم : آره حتما! گفت: تو چطوری پول میگیری؟ گفتم: من نمیدونم! من هم سختمه بگم ! هم وقتی خودش میگه بیا این پیشت باشه خیلیییی سختمه ازش بگ

هر چقدر قبل از ازدواج باید مراقب باشیم که دل هامون دلبسته و عاشق و بیچاره ی کسی نشن، بعد از ازدواج چندیدن و چند برابر باید مراقب این قضیه باشیم. قبول کنیم یا نه، بالاخره ما همون آدم هاییم. همون آدم ها

یه حسی نقش بسته در وجودم که دلم میخواد به همه ی آدمای زندگیم هی بگم که خیلی خیلی خیلی خیلی دوستشون دارم!

خدا اگه بخواد آدما رو از هر گوشه جهان و در هر قید و بندی که باشن بر میداره و بهم میرسونه. چرا مثال بزنم از ملیکاخاتون و امام حسن (ع) که بگیم این بخاطر شرایط ویژه شونه ؟ مگه یلدا و آووکادو ی بلاگ قص

آدم قند خونش که کم میشه، سرش گیج میره، چشماش سیاهی میره، تعادلشو از دست میده و حتی میتونه از هوش بره.. من مشهدِ خونم که کم میشه روحم به همچین حالتی دچار میشه :(

یه احساس ناخوشی درونم دارم به نام ترسِ از دست دادن، که بعضی وقتا عود میکنه و بعضی وقت ها خاموشه. یکی از آورده هاش برام اینه که همه ش این حس رو بهم القا میکنه که اگه یبار با هم دعوامون بشه دیگه فاتحه ا

شعرایی که تو جلسه پانزده رمضان بیت میخونن هر سال ضعیف تر از سال قبل!

کاش تو کلاس های قبل از ازدواج به مرد ها بگن که محبت کردن کلامیشون نباید قضا بشه. مثلِ نماز. حداقل روزی سه بار. مثلِ نماز. فرقش با نماز اینه که خدا به خوندنش احتیاج نداره، زن اما چرا! :)

خدایا نذار زیادی چالش ها خسته مون کنه از مواجهه باهاشون خسته مون کنه طوری که کلا پا پس بکشیم. پ.ن: رنجِ مارو در کار و جهاد برای خودت قرار بده.

هنوز هم وقتی دلم گرفته و پر از بغضم و احساس میکنم از آدما کتک خوردم، دلم میخواد بیام کنارت، به محض اینکه میشینم سرِ مزارت سلام میکنم بی اختیار میزنم زیر گریه و همه چیز رو تعریف میکنم و با صبر و

من همیشه وقتی به "پدر همسر " فکر میکردم تصورم از پدر همسر یک انسان کاملا سنتی بود که خیلی کم حرف و درون گراست، رابطه مان فقط در حد سلام و احوال پرسی ست و من فقط وقت هایی صدایش را میشنوم که دارد با مه

اینکه وقتی حالمون خوبه خوش اخلاق باشیم هنر نیست، اینکه وقتی حالمون بده باز هم خودمون رو خوش اخلاق حفظ کنیم هنرِ واقعیه!

قبلا ها وقتی میشنیدم از آدم هایی که دو سه ماه بعد از عقدشان از هم جدا میشوند با خودم میگفتم: چه زود! دو سه ماه که چیزی نیست! اصلا مگر با هم آشنا هم شده اند. حالا سه ماه از ازدواجم میگذرد و فکر می

زندگی چقدر غم انگیز به نظر میرسد.

چون چاره نیست میروم و میگذارمت.. پ.ن: آقایِ رضا (ع) چقدر خوبید شما !

یه ریزگردهایی داریم بسیار سمی و خطرناک و بیماری زا که چون نامرئی هستن کمتر کسی بهشون توجه میکنه! دقیقا وقت هایی که همممهههه چیز خیلی خوب و خوش و باب میله سر و کله شون پیدا میشه خیلی شیک و مجلسی و نفوذ میکنن و پدر انسان رو در میارن! اسمشون هست: گردِ غفلت!

هر وقت خواستید برای زن و شوهرا دعا کنید این رو هم حتما حتما قید کنید که خدا به همسرانگیشون برکت بده و محبت و حسن ظن بینشون رو روز افزون کنه!